کبوتر حرم...

امام رضا ( ع ) می فرمایند : بی اعتنایی به دارایی مردم ، بهتر از بذل و بخشش است .

حدیث بسیار زیبایی است اما افسوس که در خور اکثر ما نیست .

زندگی بیشتر ما انسان ها غرق شده در چشم و هم چشمی های روزگار .

هرچند خودمان فکر می کنیم که هم چشمی چیز چندان بدی نیست .

اما کسی به چشم و هم چشمی می پردازد که مال مردم برایش اهمیت دارد و حتی اگر خودش وضعیت مالی مناسبی نداشته باشد هزار جور خود را به در و دیوار می زند تا وضعیت زندگیش همانند انسان های پولدار شود و دوست دارد هر آنچه را که مال دیگری است از آن خود کند و به حق خود قانع نمی گردد .

این امر تنها مربوط به پول نیست بلکه دارایی های معنوی و اجتماعی هم در بر می گیرد .

گاهی کسی به مقام دیگری غبطه می خورد و هزار راه را امتحان می کند تا او را از میدان بیرون کند تا شاید خودش به آن مقام و منزلت برسد اما همین انسان که به حال دیگران غبطه می خورد ممکن است  در حق بیچارگان بسیار بذل و بخشش کند .

اما آیا درست است ؟

آیا نباید به داشته های خود قانع باشیم؟ آیا با ید حسرت چیزهایی را که نداریم بخوریم ؟

سخت است که به حال دیگران غبطه نخوریم چرا که هرکس بهترین ها را می خواهد .

اما امکان پذیر است و باید دانست که بعد از هر سختی ای یک شیرینی بی نظیری  وجود دارد که طعمش را می توانی تا آخر عمر زیر زبانت بچشی .

به حق خود قانع بودن بهتر از این است که قانع نباشی و به دیگران ببخشی .

شاید گفتن آسان تر از عمل کردن باشد اما نباید فراموش کرد که انسان اشرف مخلوقات است و هر آنچه را که اراده کند البته چیزی را که خواست پروردگار هم باشد به دست می آورد .

من در مورد خودم باید بگویم که در گذشته به حال دیگران غبطه می خوردم .

به همه چیزشان ، به زیبایشان ، پولشان ، مقامشان ، اما چند سالی است که دیگر غبطه نمی خورم و فکر می کنم که من بهترین شرایط را دارم .

چرا که همه ی چیزهای این دنیا یک روز به پایان می رسند و نابود می شوند اما یک چیز هست که هنوز به آن غبطه می خورم آن هم ‌ایمان مسلمانان حقیقی است .